همه ما به تعداد سالهای عمر خویش روزها و شب های محرم را تجربه کرده ایم و در عزای امام حسین(ع) و اهل بیت با وفایش گریسته ایم.

بیاییم محرم امسال به حال خود بگرییم آری بحال خود ما که خود را شیعه می نامیم و ادعاهایمان گوش آسمان را کر کرده بهتر است بدانیم آنان که حسین(ع) را به کوفه دعوت کردند نیز خود را شیعه و محب اهل بیت میدانستند.ولی اسیر توطعه های یزید شدند و شرافت خویش را به سکه های طلا یزید فروختند و امام خویش را تنها گذاشته و به مقابله با او برخواستند و بدترین جنایات را در حق ایشان و اهل بیتش روا داشتند.

حال ما که خود را شیعه و سینه زن امام حسین می دانیم چقدر حاضریم در راه خدا خود را به خطر و مشکل بیندازیم چقدر در امور روزانه خود رضایت امام حسین (ع)را در نظر میگیریم  چقدر در مسیر امام حسین قدم برمی داریم.چقدر مواظب لقمه هایمان هستیم (بگفته امام حسین(ع) چیزی که باعث شد تا سپاهیان یزید حتی حاضر به شنیدن سخنان ایشان نشوند لقمه های حرامی بود که شکمشان را پر کرده بود)

چقدر دنیا را با عینک حسین (ع)می بینینم...

اگر کمی به عمق پیام های و دلایل قیام امام حسین (ع) و تنها ماندن ایشان بیاندیشیم آنوقت است که بحال خود خواهیم گریست و خواهیم دید که چندان فاصله ای با کوفیان نداریم و اغلب در حرف شیعه هستیم .

امام حسین(ع) تشنه آب نبود زیرا تمام چشمه های جوشان برای اویند حسین (ع) تشنه مردانگی بود که انگار جز در هفتاد و دو نفر نبود.

امام حسین (ع)یا ر نمی خواست زیرا آسمان ها و کهکشان ها و فرشتکان همه سرباز اویند .حسین (ع)هوشیار می خواست.

مظلومیت امام حسین(ع) بیشتر برای اینست که انگار جز دسته کوچکی از انسان های بزرگ او را نشناختند.

ای حسین (ع)مارا ببخش که روسیاهی و قلبهای سیاه خویش را زیر پیراهن سیاهمان پنهان کرده ایم..