- امام حسين عليه‏السلام آنقدر هيبت و ابهت داشت که امام حسن مجتبي عليه‏السلام هيبت او را در سطح هيبت اميرمؤمنان عليه‏ السلام مي‏انگاشت و به او چون پدرش احترام مي‏گذاشت.

33- به هنگام شهادت سالار شهيدان بادهاي سرخ وزيدن گرفت، هوا تيره و تار شد بطوريکه کسي چيزي را نمي‏ديد و تا هفت روز افق سرخ بود، شبها نيز آسمان به رنگ خون مي‏شد.

هر سنگي بر مي‏داشتند خون جاري مي‏شد و ده‏ها آثار و دگرگوني در اجسام که بعضي از آنها هنوز هم ادامه دارد، از جمله:

جاري شدن خون از درخت چنار «زرآباد» - از قصبات قزوين - که هر سال روز عاشورا هزاران نفر براي ديدن چنار خونبار به آنجا مي‏روند. و مرحوم آية الله مرعشي نجفي در حاشيه «عروة» به هنگام شمردن خونهاي پاک مي‏نويسد: همچنين خوني که از درخت موجود در قريه‏ي «زرآباد» از توابع قزونين خارج مي‏شود.

34- عذاب قاتل آن حضرت از همه اهل جهنم بيشتر است، و وارد شده که او اهل تابوت مي‏باشد يعني نصف عذاب اهل دنيا بر اوست.

و خواهد آمد که خداوند به حضرت موسي فرمود: اي موسي، اگر در مورد اولين و آخرين مرا بخواني تو را اجابت مي‏کنم، مگر در مورد قاتل حسين بن علي که خود انتقام او را از قاتلش خواهم گرفت.

35- مطابق روايات فراواني، اولين کسي که در رجعت بر مي‏گردد، سالار شهيدان حضرت ابا عبدالله الحسين عليه‏السلام مي باشد که بعد از حکومت حضرت بقية الله الأعظم - ارواحنا فداه - چهل هزار سال فرمانروائي مي‏کنند.

36- دعا در حرم امام حسين عليه ‏السلام مستجاب است.

37- امام حسين عليه‏السلام وارث (مصائب و فضائل و کمالات) همه پيامبران است، چنانکه در زيارت وارث آمده است.

38- تولد آن حضرت در ماه شعبان است که شهادت هيچکدام از معصومين در آن ماه نقل نشده است. و شهادت آن بزرگوار در ماه محرم است که تولد هيچ يک از معصومين عليهم‏السلام در آن ماه اتفاق نيفتاده است. [5] .

39- صبر آن حضرت، که آن بزرگوار تمام مراتب صبر را دارا بودند، چون حتي در وقتي که بر خاک افتاده، تمام اعضايش پاره پاره، سرش شکافته، قلبش از نيزه سه پهلو چاک، لبهايش از عطش خشک شده، سر و رويش از خون خضاب شده بود، صداي اسغاثه عيال و اطفالش از يک طرف، شماتت دشمنان از طرف ديگر، در آن حال فرمود:

«صبرا علي قضاءک، لا معبود سواک».

«بر قضاي تو شکيبائي مي‏نمايم، معبودي جز تو نيست».

در زيارت ناحيه ‏ي مقدسه وارد شده:

«لقد عجبت من صبرک ملائکة السموات».

«براستي ملائکه آسمانها از صبر تو به شگفت آمدند».

40- خصوصيات زيارت آن حضرت:

الف: در زيارت حضرت سيدالشهداء عليه‏السلام علاوه بر سلام بر خود آن مظلوم بر اعضاء و جوارح آن بزرگوار سلام داده مي‏شود، سلام مي‏کني بر سر بريده ‏ي او، سلام بر سينه‏ ي شکسته ‏اش، سلام بر بدنش، سلام بر محاسن خون آلودش، سلام بر بدن برهنه‏ اش، سلام بر سر بر نيزه‏ اش، سلام بر خون او، و... اما در زيارت پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم فقط بر خود آنجناب سلام داده مي‏شود، مي‏گوئيم:

«السلام عليک يا نبي الله، يا خاتم النبيين»

و هکذا از صفات خودش که راجع به اسم و لقبند. [6] .

ب: هنگام زيارت آن بزرگوار هفت دفعه بايد گفت: «لبيک داعي الله»، و (ممکن است) اين هفت لبيک جواب هفت استغاثه‏ ي آن حضرت [7] باشد که اختصاص به اهل آن زمان ندارد. [8] .

ج: درباره‏ ي زيارت امام حسين عليه‏السلام امام به مفضل فرمودند:

«لا تزورن خير من أن تزورن».

مفضل گويد: عرض کردم: چرا ترک زيارت ما از زيارت کردن بهتر است؟ فرمودند: زيرا هنگامي که به زيارت آن بزرگوار مي‏رويد خوشحالي مي‏کنيد، غذاهاي لذيذ صرف مي‏نمائيد، با اينکه حسين بن علي عليه‏ السلام مهموم و مغموم، تشنه و گرسنه شهيد شده است... [9] .

مرحوم شيخ جعفر شوشتري کتاب جداگانه‏اي در اين خصوص نوشته است.